"รัฐศาสนา" ไม่ขายเหล้า (เอาหน้า??)

ส่งมาเมื่อ 19 ก.ค. 2008 - 00:35:26.  หมวด: วิพากษ์  ป้าย: ศาสนา, กฎหมาย, รัฐ

แล้ว วันสำคัญทางพุทธศาสนาก็วนเวียนมาบรรจบอีกครั้งหนึ่งในรอบสองพันห้าร้อยห้า สิบเอ็ดปีหลังพระพุทธเจ้าเสด็จสู่นิพพาน เป็นความน่ายินดีที่รัฐไทยซึ่งประกาศตัวเป็นพุทธมามกะประกาศให้เป็นวันหยุด เพื่อแสดงความเคารพอย่างสำคัญและจะได้เปิดโอกาสให้ไปทำบุญทำทานกันตาม ธรรมเนียมประเพณี แต่สิ่งหนึ่งที่น่าเบื่อหน่ายพ่วงตามมากับบรรยากาศแบบนี้คือไม่สามารถไปหา ซื้อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาดื่มกินตามวิสัยได้ เนื่องจากเมื่อปีก่อนรัฐบาลคุณธรรมผลักดันจนมีกฎหมายมาบังคับ ทั้งที่เรื่องของศาสนาและแนวทางการปฏิบัติควรเป็นเรื่องของส่วนบุคคลเสีย มากกว่า

คนดื่มเหล้าบางทีอาจไม่ได้เลวกว่าคนกินมังสวิรัติ และก็ไม่อาจบอกได้เช่นกันว่าดีกว่า...ใช่หรือไม่ ??

แต่ ถ้าหากเชื่อตามแนวทางของรัฐ คือเชื่อว่าเมื่อสามารถควบคุมกิเลสให้พลเมืองได้แล้วบ้านเมืองจะสงบสุข มันก็ชวนให้สงสัยต่อว่าหากรัฐมีอำนาจทีทำได้จริงถึงขนาดนั้นแล้วทำไมจึงไม่ ออกกฎหมายไปถึงขั้นบังคับโกนหัว โกนคิ้ว ห่มเหลือง ถือศีล 227 ข้อ ไปทุเสียเลย เพราะอานิสงค์สูงสุดจะได้พากันหลุดพ้นบ่วงกรรม ว่ายออกจากห้วงทะเลทุกข์ไร้ขอบเขต บรรลุนิพพานพบความสุขอันเป็นนิรันดร์กันเสียที

แต่ในความเป็นจริงนอกจากจะไม่เป็นแบบนั้นแล้ว สุดท้าย การบังคับใช้อำนาจเพื่อควบคุมพลเมืองผ่านความรู้สึกทางศีลธรรมมันก็เป็นแค่อีก ‘ลูกไม้’ หนึ่ง ในการสร้างความชอบธรรมในการใช้อำนาจของรัฐเท่านั้นเอง เมื่อคนเราเกิดความกลัวในบาปหรือเกิดการสะกดจิตตัวเองว่าจะกลายเป็นคนที่ดี บริสุทธิ์กว่ามนุษย์ขี้เหม็นธรรมดาทั่วไปแล้ว การยอมถูกรัฐควบคุมอีกนัยหนึ่งก็คือการทำให้รัฐดำรงตนให้กลายเป็นผู้ใช้ อำนาจในการตัดสินมนุษย์ถึงในมิติของบาปบุญและให้คุณโทษแก่การกระทำอันเป็น นามธรรมนั้นได้

การ ควบคุมกิเลสโดยรัฐผ่านกฎหมายในรอบปีที่ผ่านมามีมากมายโดยที่เราไม่รู้สึกตัว และการที่เราไม่สามารถหาซื้อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์กินในวันอาสาฬหบูชาและออก พรรษาทั้งที่เราไม่ได้กระทำผิดอะไร vอีกทางหนึ่งมันก็อาจมาจากเพียงแค่เหตุผลทางภาพลักษณ์ของผู้ก้าวสู่อำนาจ โดยเฉพาะพระราชบัญญัติควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2551 ซึ่ง ผ่านสภาออกมาในยุคที่ภาพลักษณ์ของทั้งฝ่ายบริหารและนิติบัญญัติล้วนมากจาก การรัฐประหารหรือไม่สง่างามทางความชอบธรมทั้งสิ้น รูปหน้ที่สวยงามจึงเป็นสิ่งสำคัญพอๆกับการมีอำนาจที่ศักดิ์สิทธิ์

กฎหมายนี้มีผลบังคับใช้ตั้งแต่เดือนมีนาคม 2551 มีมาตราข้อบังคับเข้มๆอย่างเช่น มาตรา 27 ที่ ห้ามจำหน่ายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในวัด สถานศึกษา สถานบริการสาธารณสุข ร้านขายยา หอพัก สถานีบริการน้ำมันเชื้อเพลิง และสถานที่ราชการ มาตรา 31 ห้ามบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ในสถานที่ห้ามจำหน่ายตาม 27 และบริเวณสวนสาธารณะของราชการ

ใน เวลาต่อมาภาพลักษณ์ที่ได้ผล ก็มีผลต่อเนื่องมาทางการสร้างภาพลักษณ์ของกระทรวงมหาดไทยที่มีรัฐมนตรีค่อน ข้างยี้ในสายตาสังคม ทำให้เกิดการบังคับต่อเนื่องตามมาในวันเทศกาลหรือวันสำคัญทางศาสนาตั้งแต่ ต้นปีที่ผ่านมาห้ามขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์

และด้วยความเข้มงวดของกฎหมายไทย ในวันพระใหญ่จะหาแค่ไก่แช่ไวน์กินสักชิ้นยังลำบากกว่าหาเมียซักคน !!

ซึ่ง การกลัวประชาชนมึนเมากับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์จนกระทั่งห้ามขายแม้กระทั่งไก่ แช่ไวน์ที่เราคงต้องกินกันซักสามเล้าจึงจะเมาเท่ากับเหล้าสักแก้ว บางทีมันก็เป็นเรื่องของสังคม..อีเดียดดด

เมื่อ พูดถึงมิติทางสังคมแล้ว ยิ่งต้องมองต่อกันไปให้ลึกซึ้ง สังคมไทยเป็นสังคมที่มีผี และผีกับพุทธก็สัมพันธ์กันมาในวัฒนธรรมจนแยกกันไม่ออก ดังนั้นหากใครยังยืนยันให้บรรจุพุทธศาสนาเป็นศาสนาประจำชาติลงในรัฐธรรมนูญ ก็ขอให้ใส่นับถือผีลงไปคู่กันด้วย ดังนั้นจงอย่าปฏิเสธเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เพราะมันสำคัญนักแลในทางพิธีกรรม ซึ่งยังคงปฏิบัติสืบทอดต่อกันมาและยังมีให้เห็นอีกหลายหัวบ้าน อีกทางหนึ่งยังเป็นเรื่องของทางสังคมที่ใช้ดื่มกินสร้างสัมพันธ์กันอย่าง สนุกสนาน

ในวันสำคัญทางพุทธศาสนา บางทีก็อยากเอาเหล้าเซ่นผีบรรพบุรุษสักแก้ว แต่เขาไม่ขาย แล้วรัฐธรรมนูญ มาตรา 37 ที่ ว่าบุคคลย่อมมีเสรีภาพบริบูรณ์ในการถือศาสนา นิกายของศาสนา หรือลัทธินิยมในทางศาสนา และย่อมมีเสรีภาพในการปฏิบัติตามศาสนธรรม ศาสนบัญญัติ หรือปฏิบัติ พิธีกรรมตามความเชื่อถือของตน เมื่อไม่เป็นปฏิปักษ์ต่อหน้าที่ของพลเมืองและไม่เป็นการขัดต่อ ความสงบเรียบร้อยหรือศีลธรรมอันดีของประชาชน

ใน การใช้เสรีภาพตามวรรคหนึ่ง บุคคลย่อมได้รับความคุ้มครองมิให้รัฐกระทำการใดๆ อันเป็นการรอนสิทธิหรือเสียประโยชน์อันควรมีควรได้ เพราะเหตุที่ถือศาสนา นิกายของศาสนา ลัทธินิยม ในทางศาสนา หรือปฏิบัติตามศาสนธรรม ศาสนบัญญัติ หรือปฏิบัติพิธีกรรมตามความเชื่อถือ แตกต่าง จากบุคคลอื่น จะตรามาทำไมในเมื่อในทางการปฏิบัติรัฐยังคงให้คุณค่ากับพุทธศาสนาอย่างเดียว กฎหมายบางมาตราของรัฐธรรมนูญกลับถูกใช้ในความเป็นจริงของสังคมไม่ได้

อย่าง ไรก็ตาม หากคิดในเชิงปัจเจกไม่ต้องอ้างใคร เมื่อรักจะดื่มแล้วคงพูดพียงว่าถึงเวลแล้วคนมันอยากกิน ควักเงินตัวเอง จ่ายเอง ไม่เคยระรานใคร แล้วมันผิดตรงไหนถ้าอยากกินเหล้าตรงกับวันที่เข้าพรรษา

หรือถ้ารัฐมีเจตนาจะเป็น ‘รัฐศาสนา’ อย่าง ไม่กระแดะ คือเครียดกับการไม่อยากให้คนกินเหล้า เป็นคนดี อยู่ในศีลในธรรม อย่างจริงจัง หากแน่จริงก็ให้ออกกฎหมายเลิกขายเหล้าในประเทศกันไปเลย คืออย่ามางดเว้นกันพอเป็นพิธี เพราะแค่นี้มันไม่ได้ช่วยให้คนไทยลด ละ เลิกเหล้าได้จริงๆ หรอก